Wielopłaszczyznowa i wielowątkowa. Refleksyjna i niejednoznaczna.

Co aktualnie czytacie?
Ja zamknęłam ostatnią stronę książki Kamienie Świątyni Dawida autorstwa Jacka Dziewińskiego.
Ekspresowo się czytało, w przeciwieństwie do myśli, które zostały po lekturze. Skłania do refleksji, analizy nad złożonością życia, skomplikowanym planem, które ma dla nas los.
Wielopłaszczyznowa i wielowątkowa.
Troche smutna, troche nostalgiczna.
Refleksyjna i niejednoznaczna.
O poszukiwaniu sensu życia i swojej tożsamości.

W książce pisarz opisał losy głównego bohatera od czasów chłopięcych po dorosłego i doświadczonego przez los mężczyznę. Marek sierota, adoptowany przez perelowskich ważniaków odnajduje przypadkiem przedmioty, żydowskiego pochodzenia, które na zawsze odmienią jego postrzeganie własnego siebie i tym samym, całe życie i zaważą na przyszłości.

W kolejnym etapie przyglądamy się życiu młodego Marką jako studenta inżynierii jądrowej na moskiewskim uniwersytecie, którego celem jest USA. Sen o Ameryce jednak wbrew oczekiwaniom jest zupełnie inny Szara rzeczywistość i walka o przetrwanie, zaglądanie do kieliszka. Jak potoczy się los utalentowanego, ale rozbitego wewnętrznie mężczyzny doczytacie sami.

O ile postać Marką i wątki dawnej Polski, szukanie sensu jest złożone i bardzo ciekawe, tak wtracone wątki fantastyczne odrobinę mnie uwierały. Być może przez fakt, że ze mnie jest średni fan nowoczesności o science fiction. Wolę tu i teraz oraz to, co było w przeszłości. Wolę też dłuższe dialogi, których tu mi zabrakło i dłuższe rozbudowanie napięcia.
Jednak dla amatorów szybkich i zawartych akcji książka będzie strzałem w 10!

Kamienie Świątyni Dawida zostały wydane przez Wydawnictwo Novae res i szczerze polecam jako ciekawe studium człowieka, do którego los kilkakrotnie się uśmiechał, a mimo wszystko średnio, a wręcz wcale ten fakt wykorzystał.
Z pewnością też ową powieść należy zaliczyć do tych, że nie trudno ją odłożyć na półkę, zanim się jej nie skończy czytać.

Dziękujemy za recenzję Joannie Brodzickiej, „W kawiarence”: https://www.instagram.com/wkawiarence/

Dajcie się porwać emocjonującej historii, która ukazuje jak przewrotny bywa los, jak wyglądało życie w powojennej komunistycznej Polsce i jak się zmieniło po latach, gdy do głosu doszedł kapitalizm. Nie brakuje tu też relacji politycznych i szpiegowskich pomiędzy USA i ZSRR oraz uczuć, które potrafiły zagłuszać samotność. A pomiędzy tym wszystkim jest żydowska kultura i pewne Święte Kamienie, które oddziałują na swoich właścicieli.
Porwała mnie historia Marka, społeczne i polityczne relacje i te elementy żydowskiej kultury.

Więcej przeczytacie tutaj: https://www.instagram.com/p/C5buLaVMYR3/

Fot. i recenzja: Beata Buzun

Drodzy Czytelnicy, zapraszam do wysłuchania, obejrzenia, niesamowicie fascynującego wywiadu z moim znajomym z Los Alamos, prof. Wojtkiem Żurkiem. Tematyka ogromnie ciekawa i bardzo mi bliska. Dlatego tym bardziej zapraszam.

(…) Słuchałam Świętych Kamieni. Jesteśmy przeznaczeni na zagładę, zginiemy.

Rebeka była szanowaną kobietą, ale też uważano ją za osobę nieco ekscentryczną i niezrównoważoną. Twierdziła bowiem, że posiadanie Świętych Kamieni umożliwiało jej podróże w czasie wstecz, aż do epoki Mojżesza, którego często obwiniała za popełnione przez niego błędy. Odwiedziła też starożytne żydowskie królestwa Dawida i Solomona, rzucała kalumnie na Zelotów, którzy, przez ich bezsensowne powstanie przeciwko Cesarstwu Rzymskiemu, spowodowali destrukcję wspaniałej świątyni hebrajskiej w Jeruzalem i doprowadzili do masowej emigracji jej ludzi we wszystkie strony świata.

Krążyły nawet plotki, że zauroczyła kiedyś samego króla Dawida, kąpiąc się nago na dachu swego domu. Rebeka plotek tych nie potwierdzała, ale też i im nie zaprzeczała. Wtajemniczeni twierdzili, że podróżowała wzdłuż i wszerz sefardyjskiej Hiszpanii, odwiedziła

Kordobę, Granadę i Sewillę, gdzie Żydzi kiedyś byli szanowani i cenieni. Osobiście poznała tam rzymskiego filozofa Senekę oraz zaprzyjaźniła się z żydowskimi filozofami, w tym z najsławniejszym z nich, Majmonidesem. Odwiedziła wspaniałe ogrody Alhambry i przez jakiś czas została kochanką Jusufa I, sułtana Kalifatu Granady.

Twierdziła, że wszystko to było możliwe dzięki Świętym Kamieniom. Niektórzy mieszkańcy Wolska powiadali, że widywali ją latającą w środku nocy pośród chmur na uskrzydlonej krowie w asyście gadających kóz i kogutów. Opowiadano, że zakłócała obrzędy religijne w synagodze Remu, w starokrakowskiej dzielnicy Kazimierz; zaprzyjaźniła się i podzieliła receptami zielnymi z Heleną Rubinstein mieszkającą tam wówczas, na ulicy Szerokiej. Namówiła ją, żeby wbrew zakazom ojca podążyła za swoim chrześcijańskim kochankiem na drugi koniec świata, aż do Australii. Helena

Rubinstein wkrótce potem została miliarderką, zbijając fortunę na wytwarzaniu perfum według recept rabinowej z Wolska.

Kiedy Rebekę nawiedził dobry humor, opowiadała o swoich wizytach w Germanii w czasach wczesnego średniowiecza, gdzie wałęsała się po ziemiach upadłego Cesarstwa Rzymskiego, na którego gruzach powstało nowe, ale krótkotrwałe królestwo Karola Wielkiego, nazywane czasami Cesarstwem Rzymskim Narodu Niemieckiego.

– Jakiego narodu? – wyśmiewała się Rebeka. – Ich plemiona nie były zjednoczone i nie mówiły nawet tym samym językiem.

We wczesnośredniowiecznej Germanii nasza bohaterka napotykała komuny żydowskie, wśród których zaczął się wytwarzać język, bazujący na dialektach niemieckich, który później nazwano jidysz. Była świadkiem, jak niektórzy z tych aszkenazyjskich Żydów

emigrowali z Germanii w głąb słowiańskich ziem, szukając polepszenia bytu pośród rzadko zaludnionych przestrzeni środkowej i wschodniej Europy, gdzie potrzebowano ludzi sprawnych w rzemiośle, a na dodatek piśmiennych – umiejętności, których Żydzi mogli łatwo dostarczyć. Rebeka twierdziła, że rozpoznawała potomków tych wczesnych żydowskich osadników w Wolsku i Krakowie.

Na początku roku 1939 Rebeka stała się nieco milcząca, jej zwykle tryskający życiem temperament gasł, robiła się cicha, odosobniona, zamknięta w sobie. Gdy zwyczajowo pytano ją o przyszłość, nie odpowiadała, spuszczając głowę i odwracając wzrok. Oddalała się od swojego męża, który nie mógł pojąć, co powoduje zmiany w jej zachowaniu. Zaczynała zachowywać się jak Kasandra.

– Musimy opuścić to miejsce! – krzyczała.
– Ale dlaczego? – pytał rabin. – Tu jest nasz dom! Jesteśmy tu dobrze traktowani, z pewnością nie gorzej, niż bylibyśmy traktowani gdzie indziej. Antysemityzm występuje wszędzie! Popatrz na Rosję i ich pogromy, popatrz na Niemcy, popatrz na Austrię, Szwajcarię. Narody germańskie nas nienawidzą. Chcą tylko zagarnąć nasze pieniądze i mienie. Już przywłaszczyli żydowskie złoto i dzieła sztuki.
– Ja to czuję! – nalegała Rebeka. – Ja wiem! Słuchałam Świętych Kamieni. Jesteśmy przeznaczeni na zagładę, zginiemy. Widzę masowe egzekucje, widzę zabijających nas żołnierzy, grzebiących nas w dołach, które sami musieliśmy wykopać.

(fragment książki Jacka Dziewińskiego „Kamienie Świątyni Dawida”)

Jak wiele prawdy jest w książkach Autora?

Powieść „Kamienie świątyni Dawida” jest fikcją, postaci i wydarzenia są wymyślone. Wszystko jednak jest osadzone w rzeczywistości, w której dzieje się akcja.

Przeważająca większość realiów była mi znana z własnego życia, jak dorastanie w PRL-u, emigracja do USA czy praca w tajnym ośrodku badań jądrowych w Los Alamos. Wiele też czerpałem z rozmów z osobami, które w danych okolicznościach żyły i działały.

Polską rzeczywistość z pierwszych lat po upadku komunizmu poznałem w wyniku częstych wizyt w kraju, studiowania prasy a przede wszystkim z niekończących się rozmów ze znajomymi. Znajomość społecznego krajobrazu małego miasteczka w Polsce przed II wojną światową czerpałem z opowieści starszych osób, które wysłuchiwałem w czasach mojej młodości.

Motywy historyczne, filozoficzne czy artystyczne, które tu i tam wynurzają się w formie magicznego realizmu są rezultatem mojego życiowej pasji czytelniczej.

Wciągającą od samego początku. Polecam!

Jacek Dziewiński, „Kamienie świątyni Dawida”.

Oczywiście, jak to u mnie bywa, nie czytałam opisu. Sama okładka wystarczyła, żeby zachęcić.
Początkowo myślałam, że książka usytuowana jest w starożytnym Izarelu albo Egipcie. Nic z tego. To współczesna fabuła z początku lat 60 tych XX wieku. Głównym bohaterem jest Marek. Adoptowany przez bogatych rodziców, dziedziczy dom, kiedyś zamieszkały przez Żydowską rodzinę. Od tego czasu jego życie się zmienia. Znajduje tajemnicze przedmioty, kamienie, które mają moc. Zostają z nim przez całe życie. Nawet pp tym, kiedy wyjeżdża na drugi koniec świata, do Ameryki. Wraca, po swoje kamienie.
Książka przedstawia całe życie Marka, począwszy od dzieciństwa. Od adopcji, poprzez ucieczkę, zerwanie z przeszłością, znalezienie nowego domu poza granicami Polski, powrót. Tęsknota, wiara, religia. Jego życie jest skomplikowane, wciela się w różne postaci, zostaje nawet szpiegiem.

Wciągającą od samego początku. Głęboka wiara, moc kamieni. Czytając, czułam jakbym była koło Marka. Jego życie było pełne ekscytacji, zmieniało się jak w kalejdoskopie. Szpieg, praca w tajnym ośrodku badań jądrowych, przedsiębiorcą, bezdomny pijaczyna. Jest co przeżywać.

Polecam!

Recenzja oraz zdjęcie: Malwina Sielska, https://www.instagram.com/tajemniczy.swiat.ksiazek/

Książka „Kamienie świątyni Dawida” ukazała się pierwotnie w języku angielskim, została wydana w USA i zebrała bardzo dobre recenzje.

Zapraszam do ich lektury:

https://www.amazon.com/Stones-Temple-David-Jacek-Dziewinski-ebook/dp/B08XY9GDWV/ref=sr_1_1?keywords=Jacek+Dziewi%C5%84ski&qid=1704185536&s=audible&sr=1-1-catcorr